Απορία της ημέρας

Όταν κολυμπάμε ιδρώνουμε;

I had a black dog, his name was depression

I had a black dog... Kοντεύει χρόνος που έφυγα...

Μια μπύρα στο σκαλοπάτι της εξώπορτας

Και μ' αυτά και μ' αυτά πέρασε ο καιρός και ήρθε πάλι το καλοκαίρι... Καλοκαίρι είναι μια μπύρα στο σκαλοπάτι της εξώπορτας, μαζί με τον Αιγύπτιο συγκάτοικο, να λέμε ο ένας στον άλλο ιστορίες από τα μέρη μας και από τη ζωή μας. Καλοκαίρι είναι το βαλς των χαμένων ονείρων και το χαμόγελο της Τζοκόντας. Καλοκαίρι είναι ένα τσιπουράκι στην παραλία με φίλους. Ξέρω ότι για σας εκεί είναι χειμώνας. Αλλά εδώ ήρθε επιτέλους η εποχή να ανοίξουμε πάλι τους εαυτούς μας στη ζέστη και στους γύρω μας.

Δύσκολος ο χειμώνας που πέρασε. Και δύσκολος αυτός που θα έρθει για σας. Κάθε μέρα το σκέφτομαι. Μου λείπετε. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Μερικούς σας πήρα τηλέφωνο. Λες και προσπαθούσα να θυμηθώ το τελευταίο καλοκαίρι στο σπίτι στην Καραϊσκάκη. Τις καλοκαιρινές νύχτες στο μεγάλο μπαλκόνι. Το ποδήλατό μου. Την παραλία που διέσχιζα κάθε πρωί. Το ζαχαροπλαστείο που φαινόταν από το παράθυρο του γραφείου. Τους ανθρώπους.

Μου λένε όλοι ότι τα πάντα έχουν αλλάξει. Κατεβασμένα μούτρα και μιζέρια. Έτσι είναι ε; Πήραμε και τη δόση έμαθα. "Σωθήκαμε" ακόμα μια φορά. Αναρωτιέμαι πόσες ζωές μας έχουν μείνει στο βίντεο παιχνίδι των μνημονίων. Τρίτη πίστα είμαστε τώρα; Θα σώσουμε καμιά πριγκίπισσα στο τέλος τουλάχιστον; Όχι, ε;

Έχει τέτοια ησυχία εδώ τη νύχτα... Περιμένουμε τους 39 βαθμούς της Πέμπτης. Ήρθε το καλοκαίρι.

Σας φιλώ και σας αγαπώ (και δε σας ξεχνώ)
το ξενιτεμένο βούτυρο

Τα πιο ηλίθια πράγματα στην Αυστραλία

1. Οι βρύσες. Ξεχωριστή βρύση για το ζεστό και ξεχωριστή για το κρύο. Και πώς βρε τζιμάνια θα πετύχουμε χλιαρό νερό; Δεν το σκέφτηκαν ποτέ μάλλον.
2. Τα πόμολα. Αν έχει ύψος μέχρι ένα μέτρο είναι σχεδόν αδύνατο να ανοίξεις τις πιο πολλές πόρτες. Μάλλον έχουν την εντύπωση ότι στη χώρα αυτή κατοικούν γίγαντες. 
3. Οι κλειδαριές. Αν δεν έχεις δυο χέρια ελεύθερα δεν μπορείς να ανοίξεις την πόρτα. Με το ένα χέρι γυρνάς το πόμολο και με το άλλο ξεκλειδώνεις την άλλη κλειδαριά. Αν κρατάς ψώνια ή οτιδήποτε άλλο τη γάμησες. Δεν μπαίνεις μέσα.
4. Τα φανάρια. Η λωρίδα που στρίβει πάει και ευθεία. Ο,τι πιο ηλίθιο έχουν σκεφτεί. Γιατί; Γιατί στα πιο πολλά φανάρια το πράσινο για να στρίψεις και το πράσινο για να πας ευθεία δεν ανάβουν μαζί. Άρα, αν μπροστά σου είναι αυτοκίνητο που θέλει να πάει ευθεία και εσύ από πίσω θες να στρίψεις, πρέπει να περιμένεις να ανάψει το δικό του φανάρι και κατά πάσα πιθανότητα να περάσεις με κόκκινο (πράγμα που δεν είμαι σίγουρη ότι είναι παράνομο σε αυτή την περίπτωση) ή να περιμένεις το επόμενο φανάρι που θα στρίβει. Μπόνους στις στροφές είναι το γεγονός ότι σε κάποιες δεν υπάρχει φανάρι και στρίβεις όποτε μπορέσεις ή δε λειτουργεί κάποιες ώρες της ημέρας σκόπιμα.
5. Οι μεζούρες. Τα ποτά εδώ είναι με τη μεζούρα. Στην ουσία ένα ποτό από ένα σφηνάκι διαφέρει στο μέγεθος του ποτηριού που θα στο σερβίρουν. 
6. Τα πιτόγυρα. Δε φτάνει είναι αυτή η αηδία ο γύρος από αρνί, βάζουν τρία κιλά μαϊντανό και ό,τι άλλη μαλακία σε πρασινάδα έχουν (π.χ. μαρούλι) και δε βάζουν και πατάτες. Και η πίτα αράβικη. Και αυτό το πράγμα το πληρώνεις πανάκριβα. 
7. Οι smoke free areas. Το 'παμε δεν την παλεύουν οι άνθρωποι εδώ. Δε σε αφήνουν να καπνίσεις ούτε έξω. Υπάρχουν περιοχες στον ανοιχτό αέρα, ούτε καν κάτω από στέγη, που δεν επιτρέπεται να καπνίσεις. Και πού σταδγιάλα θα καπνίσουμε ρε, στο Φεγγάρι; 
8. Οι κατασκευές τους. Σπίτια από τσιγαρόχαρτο. Τίγκα στα παράθυρα. Στέγες από λαμαρίνα. Φου να το κάνεις θα πέσει. Και όλα ισόγεια έτσι; Κι ας έχει πλημμύρες. Τζίνιους λέμε. Τριπλές κλειδαριές στην πόρτα και από δίπλα τρία παράθυρα, εννοείται χωρίς κάγκελα και παντζούρια. Με το δάχτυλο να τα σπρώξεις θα σπάσουν. Ασφάλεια λέμε, όχι μαλακίες. Προχθές έβαλαν βερνίκι στο παρκέ του γείτονα, το τονίζω, ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ και το ΔΙΚΟ μας σπίτι βρωμούσε μια βδομάδα. Με κλειστά παράθυρα.
9. Η θέρμανση. Το καλοκαίρι εδώ χτυπάει σαραντάρια. Το χειμώνα δεν κάνει τρομερό κρύο κάθε μέρα, αλλά προχθές είχαμε 3 βαθμούς. Κεντρική θέρμανση; Γιατί; Δε σου φτάνει το κλιματιστικό; ΟΧΙ. Λες και μόνο στο σαλόνι κάνει κρύο. Πφφφφ

Τέλος πάντων, τα είπα και ξεθύμανα. Κατά τα άλλα όμως είναι υπέροχα να  ζεις εδώ.

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο.

Μισόλογα και σκόρπιες σκέψεις...

Αυστραλία, η χώρα των ευκαιριών. Αυστραλία, η χώρα που όποιος θέλει να δουλέψει, δουλεύει. Αυστραλία, η χώρα του politically correct. Αυστραλία, η χώρα που αν είσαι η γκέι ή αν έφαγες δημητριακά για πρωινό είναι το ίδιο. Αυστραλία, η χώρα που ξέρει να κρύβει τα προβλήματά της καλά. Αυστραλία, η χώρα των κοινωνικών ανισοτήτων.

Αυτό που ξέρει καλά να κάνει αυτή η χώρα είναι να μην έχει εχθρούς. Είτε εξωτερικούς, είτε εσωτερικούς. Είτε λόγω γεωγραφικής θέσης και απομόνωσης, είτε επειδή είναι αυτάρκης σαν χώρα, κανείς δεν ασχολείται μαζί της σοβαρά. Την αφήνουν στην ησυχία της. Η Αυστραλία είναι η χώρα που αυτό που κάνει καλύτερα είτε σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας είτε σαν κράτος, είναι να βάζει τα προβλήματά της κάτω από το χαλί. Σε αντίθεση με την Ελλάδα που κάθε τι που γίνεται είναι αφορμή για προβολή, δημοσιότητα και κιτρινισμούς, εδώ σχεδόν τίποτα από τα σοβαρά ζητήματα δε βγαίνει στη φόρα. Τα Μέσα ξέρουν να κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Η Αυστραλία δεν έχει άστεγους, δεν έχει προβλήματα με τα ναρκωτικά, δεν υπάρχει πρόβλημα με τους μετανάστες, δεν υπάρχουν άνθρωποι αναλφάβητοι, δεν υπάρχουν άνθρωποι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. ΝΑΙ, ΚΑΛΑ. Κι όμως, εγώ τους έχω συναντήσει αυτούς τους ανθρώπους. Μέρα μεσημέρι, στον πεζόδρομο της αγοράς. Να ψάχνουν τα σκουπίδια. Να κοιμούνται στα στενά τη νύχτα, σε χαρτόκουτα. Να ζητιανεύουν. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που είναι εδώ με τουριστική βίζα και δουλεύουν κανονικά. Χωρίς χαρτιά, χωρίς ασφάλιση, με το μισό μεροκάματο από τους Αυστραλούς. Έχω γνωρίσει φοιτητές που επιτρέπεται να δουλεύουν 20 ώρες τη βδομάδα και δουλεύουν 40. Παρανόμως. Αλλά αυτά δεν υπάρχουν στην Αυστραλία.

Πρώτο θέμα στην τοπική εφημερίδα ήταν ο σκύλος της πυροσβεστικής που έχει κάνει τόσες διασώσεις. Την άλλη βδομάδα τα δυο παιδάκια που πήγαν καλά στους κολυμβητικούς αγώνες. Τα πολιτικά ανύπαρκτα. Θα μου πεις είναι η εφημερίδα της γειτονιάς. Ε και; Δεν έχει πιο σοβαρά θέματα να συμβαίνουν στη γειτονιά; Τα ίδια και στις πιο μεγάλες εφημερίδες. Εξώφυλλο κάτι ιατρικό. Πέμπτη σελίδα πολιτικά. Ούτε καν θυμάμαι τι είχαν οι προηγούμενες. Τόσο αδιάφορες. 6η σελίδα μια αναφορά που ανακάλυψαν ότι είχε γίνει πριν από 20 χρόνια και έλεγε για επικίνδυνες ουσίες στο έδαφος σε μια περιοχή. Η αναφορά για 20 χρόνια ήταν ΧΑΜΕΝΗ και βρέθηκε τώρα. Που η περιοχή κατοικείται και έχουν χτιστεί σπίτια. Που ζουν παιδιά. Και αυτό δεν ήταν πρώτη είδηση. Η χρεωκοπία της Ελλάδας μαζί με τα διεθνή ήταν όλα μαζί μισή σελίδα κάπου λίγο μετά τη μέση.

Τα ίδια και στην τηλεόραση. Σπανίως θα δεις στενάχωρες ειδήσεις. Στην Αυστραλία δεν υπάρχουν εγκληματίες. Είναι όλοι καλοί άνθρωποι, χωρίς προβλήματα.

Τις προάλλες γνώρισα μια κοπέλα ετών 24άρων, που δεν ήξερε να διαβάζει. Έχει χάσει και τους δύο γονείς της πριν μερικά χρόνια, είχε να μιλήσει με τον αδερφό της δύο χρόνια και ζει σε ένα τροχόσπιτο. Αυτό που με σόκαρε περισσότερο είναι το ότι δεν ήξερε να διαβάζει. Εδώ έχουν αυτή τη μαλακία που μπορείς να κάνεις μαθήματα στο σπίτι, χωρίς να χρειάζεται να πας στο σχολείο. Ελέγχει όμως κανείς αν αυτό γίνεται τελικά; Από ότι φαίνεται μάλλον όχι.  Η κοπέλα μένει σε μια περιοχή 30χμ μακριά από την Αδελαΐδα. Και στη σημερινή εποχή είναι 24 ετών και δεν ξέρει να διαβάσει. Μου είπε ότι ο πατέρας της δεν ήξερε να γράψει ούτε το όνομά του. Αυτή δεν ήταν σε τόσο άσχημη κατάσταση, γιατί έγραφε, αλλά δεν μπορούσε να συλλαβίσει. Σε όποιον είπα αυτό το περιστατικό δε σοκαρίστηκε. Του φάνηκε φυσιολογικό. Άρα δεν είναι η μόνη. Και δεν κάνει κανείς, τίποτα γι' αυτό. Αφού το ξέρετε γαμώ το κερατό σας ότι υπάρχει αυτό το πρόβλημα, γιατί δεν κάνετε κάτι; Από την άλλη στα σχολεία που είναι σε πιο υποβαθμισμένες περιοχές δίνουν μεγαλύτερη χρηματοδότηση. Δίνουν διαδραστικούς πίνακες, ipad, βιβλιοθήκες, υπολογιστές. Είναι αυτή η λύση; Κι αυτοί που δεν είναι στο σχολείο; Τι γίνεται με αυτούς;

Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Λίγα στενά πάνω από το σπίτι μου, υπάρχει ένα σπίτι που πιάνει το μισό τετράγωνο. ΈΝΑ σπίτι. Και εδώ τα τετράγωνα δεν είναι μικρά. Είχε μέσα παρκαρισμένα 4 αυτοκίνητα. Και δεν είναι το μόνο. Τα περισσότερα παιδιά που ξέρω είναι 20 χρονών και έχουν δικό τους αυτοκίνητο. Καινούριο. Κάποιος μου είπε ότι στην Αυστραλία τα προϊόντα της Apple κατέχουν μεγαλύτερο ποσοστό της αγορά από αυτά της Microsoft. Όχι, δεν είναι φτηνότερα από την Ελλάδα. Όχι σημαντικά φτηνότερα δηλαδή. Τα πάντα είναι ακριβά σε αυτή τη χώρα. Ακόμα και το ψωμί, έχει $5 το κιλό. Με την ισοτιμία, 3,8€. Πανάκριβο. Το φοιτητικό εισιτήριο του λεωφορείου κοστίζει $2.40, δηλαδή γύρω στο 1,8. Αλλά σπανίως πετυχαίνεις Αυστραλούς φοιτητές στο λεωφορείο.

Έτσι περνάνε τις μέρες τους εδώ. Συζητάνε δυο ώρες για το πώς να βγάλουν τη γάτα που θα πάρουν, αλλά δε θα ακούσεις κουβέντα για πολιτική. Οι πιο πολλοί ξέρουν απλώς ποιος είναι πρωθυπουργός. Μέχρι εκεί φτάνει η άποψή τους. Πολύ αμφιβάλλω αν ξέρουν ότι είχαν στείλει στρατεύματα στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Και όχι μόνο δεν το ξέρουν, δεν τους απασχολεί κιόλας. Είναι στο δικό τους, ευτυχισμένο και απομονωμένο κόσμο. Όλη η χώρα. Είναι αυτό που τους κρατάει ενωμένους. Σε μια χώρα τόσο πολυπολιτισμική και με τόσο μικρή και ασήμαντη ιστορία σε σχέση με τις περισσότερες Ευρωπαΐκές και Ασιατικές χώρες, το να πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά και ότι δεν έχουν προβλήματα είναι αυτό που κρατάει τους πολίτες ενωμένους. Άρτος και θεάματα. Μεγάλα ονόματα για συναυλίες, τρέλα με τα αθλητικά, πάρκα, εκδρομές, εξοχές, ταξίδια. Ακούγεται ιδανικό. Δεν είναι. Είναι εξιδανικευμένο γιατί έτσι τους βολεύει.

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο.

Μικρά καθημερινά πράγματα που μου φτιάχνουν τη μέρα

Παρασκευή πρωί σήμερα και το πρώτο πράγμα που μου έφτιαξε τη μέρα ήταν ο ήλιος που αντίκρυσα έξω από το παράθυρο. Βέβαια είχε κάτω από 15 βαθμούς, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καθαρή και πραγματικά ήταν σαν ένα ζεστό χάδι στους ώμους, καθώς περπατούσα.  Κάθε πρωί περπατάω περίπου 15 λεπτά για να πάω στη στάση του λεωφορείου (το έγραψα σωστά με την πρώτη!). Στο διάστημα αυτό συνήθως σκέφτομαι τι θα κάνω όταν πάω εκεί, τι δεν έκανα την προηγούμενη μέρα, τι θα κάνω όταν φύγω από εκεί και πότε θα πάω για μπύρες. Σήμερα σκεφτόμουν αυτά τα πολύ μικρά καθημερινά πράγματα, που δεν τους δίνεις σημασία ποτέ και που δεν είναι τόσο σημαντικά για να σε απασχολήσουν σοβαρά, αλλά από την άλλη είναι σαν μικρές ενέσεις θετικής ενέργειας και καλής διάθεσης.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν μια τυχαία πρωινή συνάντηση στο φανάρι. Καθώς περίμενα να ανάψει πράσινο και να αρχίσει να σκούζει για να περάσω (εδώ έχουν όλα και ηχητικό σήμα, και αφής, εκτός από την εικόνα. Μιλάμε δηλαδή για πολυτροπικά φανάρια, χεχε) είδα κάποιον να με χαιρετάει μέσα από ένα αυτοκίνητο. Ήταν μια συμπαίκτριά μου από το ποδόσφαιρο, που πήγαινε στη δουλειά της. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτό δε θα μου έκανε καμία εντύπωση. Αλλά εδώ μου έφτιαξε τη μέρα. Felt like I'm local. Αν προσπαθήσω να αναλύσω το γιατί, μπορώ να πω ότι σε μια πόλη 1 εκατομμυρίου κατοίκων, από τους οποίους ξέρω περίπου 30-35 ανθρώπους, το να πετύχω κάποιον από αυτούς τυχαία στο δρόμο είναι μάλλον απίθανο. Οπότε το οτι συνέβη αυτή η πολύ μικρή πιθανότητα, με έκανε να νιώσω ότι "ανήκω εδώ". Και χαμογέλασα.

Και μετά θυμήθηκα ένα άλλο πρωί που είχα κατέβει στο κέντρο για δουλειές και μόλις κατέβηκα από το λεωφορείο πέτυχα κάποιον με μπλούζα του εξάστερου (Παναθηναϊκού για τους άσχετους). Και πάλι χαμογέλασα.

Κι ένα γλυκό μήνυμα στο κινητό για καλημέρα. Κι αυτό αρκεί. Αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα που μας κάνουν να χαμογελάμε, είναι τελικά αυτά που χτίζουν τις βάσεις για τα μεγάλα. Γιατί αν δεν ξεκινάς τη μέρα σου χαμογελώντας, δεν πρόκειται να σου χαμογελάσει ούτε αυτή. Χαμογελαστές καλημέρες λοιπόν!


Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο

Μπορούμε να εκτιμήσουμε ένα καλό τραγούδι των Beatles....

Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα. Δεν είχα και πολλά να γράψω. Δεν πολυπήγαινα στο ίδρυμα, μπας και διαβάσω στο σπίτι που δεν είχα ίντερνετ. Φυσικά και δεν τα κατάφερα. Και μάλιστα ενιωσα και τελείως εκτός πλαισίου και δυσκολεύτηκα πολύ να ξαναμπώ. Βυθίστηκα σε μια κατάσταση που υποσυνείδητα ήθελα να αποφύγω ή να ξεχάσω καλύτερα, το πού βρίσκομαι και το τι κάνω. Ευτυχώς ξύπνησα νωρίς, χωρίς απώλειες και επέστρεψα πολύ δυναμικά. Υπάρχει η άπειρη υποστήριξη από το ίδρυμα εδώ πέρα αναφορικά με τις ψυχολογικές μεταπτώσεις των υποψηφίων διδακτόρων του. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά.

Ο καιρός είναι εντελώς φθινοπωρινός. Τα δέντρα ρίχνουν τα φύλλα τους, βρέχει συχνά και είναι ο καιρός του "δεν ξέρω τι σκατά να βάλω, γιατί το μεσημέρι σκάει ο τζίτζικας αλλά το βράδυ θέλω και δυο ζακέτες". Καιρός που θα έκανε περήφανες όλες τις Ελληνίδες νηπιαγωγούς που εξακολοθούν να διδάσκουν τις εποχές στα παιδιά, ακόμα κι αν το Σεπτέμβρη στην Ελλάδα τώρα πια έχει 35 βαθμούς.

Χθες λοιπόν, καθότι Κυριακή, είχαμε ακόμα έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Το παιχνίδι εξελίχθηκε σε καταστροφή για την ομάδα μας, αλλά τουλάχιστον ξαναβρήκα την καλή μου διάθεση, που είχε ψιλοχαθεί μετά τα πέντε γκολ που είχα φάει στο προηγούμενο ματς. Για την ιστορία εκείνο το παιχνίδι έληξε 5-5, ενώ το χθεσινό σκορ θα το κρατήσω κρυφό.

Μετά το παιχνίδι πήγαμε στην κοντινότερη παμπ να γιορτάσουμε τη θριαμβευτική μας ήττα. Βρίσκομαι λοιπόν ανάμεσα σε 4 Αυστραλέζες, μια Ελληνοαυστραλέζα, μια Κορεάτισα και μια Καναδή. (Σαν ανέκδοτο είμαστε). Και τσακωνόμαστε για οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Καναδή λέει ότι το maple syrup εδώ είναι μάπα, εγώ τσακώνομαι με δυο Αυστραλέζες για το ότι οδηγούν ανάποδα και σε ποια χώρα κατασκευάστηκε η πρώτη μηχανή αυτοκινήτου, οι άλλες δύο Αυστραλέζες τσακώνονται για το αν αυτοί που οδηγούν αυτόματα αυτοκίνητα είναι πιο χαζοί από εκείνους που οδηγούν αυτοκίνητα με ταχύτητες, και γενικώς είμαστε σε μια κατάσταση που φωνάζουμε και γελάμε.

Και τότε συνέβη κάτι μαγικό. Μια στιγμή σιωπής και ξαφνικά αρχίσαμε όλες μαζί να τραγουδάμε ένα τραγούδι των Beatles που ακουγόταν από τα μεγάφωνα της παμπ. Και τότε η Shanae, που καθόταν δίπλα μου και τσακωνόταν με την Justine για τις ταχύτητες είπε σε ελεύθερη μετάφραση: "Είμαστε τόσο διαφορετικές και μπορεί να έχουμε τόσα πολλά που να μας χωρίζουν, αλλά όλες μπορούμε να εκτιμήσουμε ένα καλό τραγούδι των Beatles." Εκεί κατάλαβα ότι ακόμα κι αν είμαι στην άλλη άκρη της γης, δεν διαφέρω και πολύ από τους ανθρώπους εδώ. Και αγάπησα αυτά το κορίτσια ένα τσικ παραπάνω.

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο.

P.S.: Συγγνώμη που δεν έχω απαντήσει στα mail σας και τα μηνύματά σας τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν είχα ίντερνετ και στο σπίτι και δεν ήταν τόσο εύκολο. Υπόσχομαι να απαντήσω σε όλα εντός των ημερών.