Σκόρπιες θύμησες περασμένων γενεθλίων...

Σε ένα μήνα ακριβώς κλείνω τα τριάντα. Και με αφορμή αυτό ανακάλυψα στη μνήμη μου σκόρπιες θύμησες περασμένων γνεθλίων.

 Δε θυμάμαι πόσο χρονών ήμουνα. Δε θυμάμαι και τίποτα από το πάρτι.Θυμάμαι μόνο την τούρτα, που ήταν μια τεράστια γάτα. Πάντα χειροποίητες οι τούρτες. Με εκείνη την σαντιγύ που ήταν ανοιχτό καφέ και που δε θύμιζε με τίποτα τις τούρτες του ζαχαροπλαστείου.Δε θυμάμαι τίποτα άλλο από εκείνη τη χρονιά.

Σαν παιδί δε μου άρεσαν τα πάρτι γενεθλίων. Τι δώρο να πάρεις, τι να φορέσεις (μισούσα και μισώ ακόμα τα "καλά ρούχα") πώς να φερθείς, πώς να φύγεις αν δεν περνάς καλά.

Για πολλά χρόνια η τούρτα παρέμενε η ίδια, με τη γνωστή καφέ σαντιγύ.  Την αγαπούσα αυτή τη σαντιγύ.

Στα 18 μου θυμάμαι ότι η τούρτα δεν ήταν χειροποίητη. Είχε όμως πάνω τη φωτογραφία μου. Όταν έσβησα τα κεράκια φορούσα μια μπλούζα με τον Οβελίξ να κουβαλάει την Κέρκυρα. Δέχτηκα για δώρο μια φωτογραφική μηχανή από τους γονείς και ένα γαλάζιο μπλουζάκι από τις φίλες. "Επειδή φοράς συνέχεια μαύρα" μου είχαν πει όταν μου το έδωσαν. Το φόρεσα μια φορά και μετά το έδωσα στη μάνα μου. Νομίζω ότι το έχει ακόμα.

Στα 22 θυμάμαι ότι στα γενέθλιά μου με χώρισε ένας γκόμενος. Ήταν τη χρονιά που κέρδισε τη eurovision η Παπαρίζου. Έκανα φορμάτ στον υπολογιστή, ήπια δυο μπύρες και κοιμήθηκα από τις 10.

Κάπου κοντά στα 25 θυμάμαι ότι έσβησα κεράκια σε μια καφετέρια. 4 άτομα, 4 κουταλάκια και μία τούρτα. Ούτε πιάτα, ούτε τίποτα. Ήταν τα γενέθλια που πάντα φανταζόμουν.

Τα τελευταία γενέθλια πριν φύγω από την Ελλάδα τα πέρασα στο σπίτι. Λίγοι φίλοι και αγαπημένοι και μια ψησταριά. Τι καλύτερο. Α είχαμε και δύο σκύλους, το Φρίξο και την Έλβα.

Πέρυσι έγραφα μια περίληψη για ένα συνέδριο που τελικά δεν πήγα. Το καλύτερο και μοναδικό δώρο που πήρα ήταν ένα lego star wars μπρελόκ με τον Darth Vader, που τώρα συντροφεύει το κλειδί της Βέσπας. Που μόλις θυμήθηκα ότι μάλλον το ξέχασα στο ταξί όταν πήγαινα στο νοσοκομείο μετά το ατύχημα. Και πρέπει να πάρω όλες τις εταιρίες ταξί για να το ξαναβρώ. Όχι τόσο για το κλειδί, όσο για το δώρο.

Φέτος; Ποιος ξέρει, θα σας πω σε ένα μήνα.

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο.

No excuses, no apologies, no regrets

Τον τελευταίο καιρό επιβιώνω. Ή καλύτερα, 'βιώνω'. Βιώνω ένα χωρισμό, βιώνω ένα νέο σπίτι, συμ-βιώνω με μια νέα συγκάτοικο, βιώνω το κόψιμο της υποτροφίας στη μέση λόγω καθυστερήσεων, και τέλος βιώνω πώς είναι να ζεις με ένα σπασμένο χέρι. Και όλα αυτά λίγο πριν πατήσω τα 30. Βιωματική μάθηση λοιπόν, 100%. Δεν πήγαν τζάμπα τόσα χρόνια σπουδές.

Εδώ και μία βδομάδα λοιπόν βιώνω ένα σπασμένο χέρι και την πολυτελεια του Βασιλικού Νοσοκομείου της Αδελαΐδας. Σήμερα πήγα για την επαναληπτική εξέταση. Πήγα στις 9 και έφυγα στις 11.30, έχοντας βιώσει δυο ακτινογραφίες και δεκα λεπτά με το γιατρό που μου επιβεβαίωσε όλο χαρά ότι είναι σπάσιμο. Μέσος ωφέλιμος χρόνος; 15 λεπτά. Όλο το υπόλοιπο αναμονή. Για να μη λεμε για το ΕΣΥ.

Λιγότερο από μία βδομάδα βιώνω την αλλαγή της φοίτησής μου από πλήρη σε μερική. Αυτό συνεπάγεται και την ανάλογη αναπροσαρμογή της υποτροφίας. Όπως προβλέπεται λοιπόν, στο προσεχές μέλλον θα βιώσω αφραγκίες αφού η προηγούμενη παράγραφος έκανε κατανοητό ότι η εύρεση εργασίας αποκλείεται για τις επόμενες πέντε εβδομάδες. Βέβαια, συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Δεν πτοούμαι, αν και βιώνω μία ελαφριά πτώση του ηθικού, γνωστή και ως απελπισία.

Αν μετάνιωσα που ήρθα; Αν φταίει κάποιος άλλος για ότι έχει συμβεί;
No excuses, no apologies, no regrets my dear. Δε μετανιώνω για τίποτα. Θα κολυμπήσω για ακόμα μια φορά. Και ειδικά τώρα που πήρα κιλά, θα επιπλέω και ευκολότερα.



Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο.

Tα πράγματα που αφήσαμε μισά...

Έφυγες πριν προλάβεις να δεις δεύτερο χειμώνα στην Αυστραλία... Τόσα πράγματα αφήσαμε μισά...
Το ταξίδι στη Μελβούρνη που ποτέ δεν κάναμε, τη βόλτα στο πάρκο με τα καγκουρό που σου είχα υποσχεθεί , τις φωτογραφίες που τυπώσαμε, αλλά ποτέ δεν βάλαμε σε κορνίζα...

Τόσα πράγμα αφήσαμε μισά... Το σπίτι είναι άδειο, αλλά νιώθω ότι δε με χωράει. Η οδοντόβουρτσά σου στο μπάνιο σε περιμένει να γυρίσεις...Κι εγώ, εγώ είμαι μισή τώρα πια.

Είναι πολλά ακόμα που δε ζήσαμε μαζί. Μας περιμένουν πολλές βόλτες με τα ποδήλατα. Πολλές ακόμα φωτογραφίες, πολλά ταξίδια, γέλια, τσακωμοί. Δεν είναι ακόμα καιρός να τελείωσουμε.

Μόλις έφυγες κρέμασα τις αναμνήσεις μας στον τοίχο. Θα έχω το χαμόγελό σου για συντροφιά μέχρι να αποφασίσεις να επιστρέψεις. Συγγνώμη που δεν πρόλαβα να σου δώσω όλα όσα ήθελες...

Απορία της ημέρας

Όταν κολυμπάμε ιδρώνουμε;

I had a black dog, his name was depression

I had a black dog... Kοντεύει χρόνος που έφυγα...

Μια μπύρα στο σκαλοπάτι της εξώπορτας

Και μ' αυτά και μ' αυτά πέρασε ο καιρός και ήρθε πάλι το καλοκαίρι... Καλοκαίρι είναι μια μπύρα στο σκαλοπάτι της εξώπορτας, μαζί με τον Αιγύπτιο συγκάτοικο, να λέμε ο ένας στον άλλο ιστορίες από τα μέρη μας και από τη ζωή μας. Καλοκαίρι είναι το βαλς των χαμένων ονείρων και το χαμόγελο της Τζοκόντας. Καλοκαίρι είναι ένα τσιπουράκι στην παραλία με φίλους. Ξέρω ότι για σας εκεί είναι χειμώνας. Αλλά εδώ ήρθε επιτέλους η εποχή να ανοίξουμε πάλι τους εαυτούς μας στη ζέστη και στους γύρω μας.

Δύσκολος ο χειμώνας που πέρασε. Και δύσκολος αυτός που θα έρθει για σας. Κάθε μέρα το σκέφτομαι. Μου λείπετε. Ο καθένας για διαφορετικούς λόγους. Μερικούς σας πήρα τηλέφωνο. Λες και προσπαθούσα να θυμηθώ το τελευταίο καλοκαίρι στο σπίτι στην Καραϊσκάκη. Τις καλοκαιρινές νύχτες στο μεγάλο μπαλκόνι. Το ποδήλατό μου. Την παραλία που διέσχιζα κάθε πρωί. Το ζαχαροπλαστείο που φαινόταν από το παράθυρο του γραφείου. Τους ανθρώπους.

Μου λένε όλοι ότι τα πάντα έχουν αλλάξει. Κατεβασμένα μούτρα και μιζέρια. Έτσι είναι ε; Πήραμε και τη δόση έμαθα. "Σωθήκαμε" ακόμα μια φορά. Αναρωτιέμαι πόσες ζωές μας έχουν μείνει στο βίντεο παιχνίδι των μνημονίων. Τρίτη πίστα είμαστε τώρα; Θα σώσουμε καμιά πριγκίπισσα στο τέλος τουλάχιστον; Όχι, ε;

Έχει τέτοια ησυχία εδώ τη νύχτα... Περιμένουμε τους 39 βαθμούς της Πέμπτης. Ήρθε το καλοκαίρι.

Σας φιλώ και σας αγαπώ (και δε σας ξεχνώ)
το ξενιτεμένο βούτυρο

Τα πιο ηλίθια πράγματα στην Αυστραλία

1. Οι βρύσες. Ξεχωριστή βρύση για το ζεστό και ξεχωριστή για το κρύο. Και πώς βρε τζιμάνια θα πετύχουμε χλιαρό νερό; Δεν το σκέφτηκαν ποτέ μάλλον.
2. Τα πόμολα. Αν έχει ύψος μέχρι ένα μέτρο είναι σχεδόν αδύνατο να ανοίξεις τις πιο πολλές πόρτες. Μάλλον έχουν την εντύπωση ότι στη χώρα αυτή κατοικούν γίγαντες. 
3. Οι κλειδαριές. Αν δεν έχεις δυο χέρια ελεύθερα δεν μπορείς να ανοίξεις την πόρτα. Με το ένα χέρι γυρνάς το πόμολο και με το άλλο ξεκλειδώνεις την άλλη κλειδαριά. Αν κρατάς ψώνια ή οτιδήποτε άλλο τη γάμησες. Δεν μπαίνεις μέσα.
4. Τα φανάρια. Η λωρίδα που στρίβει πάει και ευθεία. Ο,τι πιο ηλίθιο έχουν σκεφτεί. Γιατί; Γιατί στα πιο πολλά φανάρια το πράσινο για να στρίψεις και το πράσινο για να πας ευθεία δεν ανάβουν μαζί. Άρα, αν μπροστά σου είναι αυτοκίνητο που θέλει να πάει ευθεία και εσύ από πίσω θες να στρίψεις, πρέπει να περιμένεις να ανάψει το δικό του φανάρι και κατά πάσα πιθανότητα να περάσεις με κόκκινο (πράγμα που δεν είμαι σίγουρη ότι είναι παράνομο σε αυτή την περίπτωση) ή να περιμένεις το επόμενο φανάρι που θα στρίβει. Μπόνους στις στροφές είναι το γεγονός ότι σε κάποιες δεν υπάρχει φανάρι και στρίβεις όποτε μπορέσεις ή δε λειτουργεί κάποιες ώρες της ημέρας σκόπιμα.
5. Οι μεζούρες. Τα ποτά εδώ είναι με τη μεζούρα. Στην ουσία ένα ποτό από ένα σφηνάκι διαφέρει στο μέγεθος του ποτηριού που θα στο σερβίρουν. 
6. Τα πιτόγυρα. Δε φτάνει είναι αυτή η αηδία ο γύρος από αρνί, βάζουν τρία κιλά μαϊντανό και ό,τι άλλη μαλακία σε πρασινάδα έχουν (π.χ. μαρούλι) και δε βάζουν και πατάτες. Και η πίτα αράβικη. Και αυτό το πράγμα το πληρώνεις πανάκριβα. 
7. Οι smoke free areas. Το 'παμε δεν την παλεύουν οι άνθρωποι εδώ. Δε σε αφήνουν να καπνίσεις ούτε έξω. Υπάρχουν περιοχες στον ανοιχτό αέρα, ούτε καν κάτω από στέγη, που δεν επιτρέπεται να καπνίσεις. Και πού σταδγιάλα θα καπνίσουμε ρε, στο Φεγγάρι; 
8. Οι κατασκευές τους. Σπίτια από τσιγαρόχαρτο. Τίγκα στα παράθυρα. Στέγες από λαμαρίνα. Φου να το κάνεις θα πέσει. Και όλα ισόγεια έτσι; Κι ας έχει πλημμύρες. Τζίνιους λέμε. Τριπλές κλειδαριές στην πόρτα και από δίπλα τρία παράθυρα, εννοείται χωρίς κάγκελα και παντζούρια. Με το δάχτυλο να τα σπρώξεις θα σπάσουν. Ασφάλεια λέμε, όχι μαλακίες. Προχθές έβαλαν βερνίκι στο παρκέ του γείτονα, το τονίζω, ΤΟΥ ΓΕΙΤΟΝΑ και το ΔΙΚΟ μας σπίτι βρωμούσε μια βδομάδα. Με κλειστά παράθυρα.
9. Η θέρμανση. Το καλοκαίρι εδώ χτυπάει σαραντάρια. Το χειμώνα δεν κάνει τρομερό κρύο κάθε μέρα, αλλά προχθές είχαμε 3 βαθμούς. Κεντρική θέρμανση; Γιατί; Δε σου φτάνει το κλιματιστικό; ΟΧΙ. Λες και μόνο στο σαλόνι κάνει κρύο. Πφφφφ

Τέλος πάντων, τα είπα και ξεθύμανα. Κατά τα άλλα όμως είναι υπέροχα να  ζεις εδώ.

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο.