Μισόλογα και σκόρπιες σκέψεις...

Αυστραλία, η χώρα των ευκαιριών. Αυστραλία, η χώρα που όποιος θέλει να δουλέψει, δουλεύει. Αυστραλία, η χώρα του politically correct. Αυστραλία, η χώρα που αν είσαι η γκέι ή αν έφαγες δημητριακά για πρωινό είναι το ίδιο. Αυστραλία, η χώρα που ξέρει να κρύβει τα προβλήματά της καλά. Αυστραλία, η χώρα των κοινωνικών ανισοτήτων.

Αυτό που ξέρει καλά να κάνει αυτή η χώρα είναι να μην έχει εχθρούς. Είτε εξωτερικούς, είτε εσωτερικούς. Είτε λόγω γεωγραφικής θέσης και απομόνωσης, είτε επειδή είναι αυτάρκης σαν χώρα, κανείς δεν ασχολείται μαζί της σοβαρά. Την αφήνουν στην ησυχία της. Η Αυστραλία είναι η χώρα που αυτό που κάνει καλύτερα είτε σε επίπεδο τοπικής κοινωνίας είτε σαν κράτος, είναι να βάζει τα προβλήματά της κάτω από το χαλί. Σε αντίθεση με την Ελλάδα που κάθε τι που γίνεται είναι αφορμή για προβολή, δημοσιότητα και κιτρινισμούς, εδώ σχεδόν τίποτα από τα σοβαρά ζητήματα δε βγαίνει στη φόρα. Τα Μέσα ξέρουν να κάνουν πολύ καλά τη δουλειά τους. Η Αυστραλία δεν έχει άστεγους, δεν έχει προβλήματα με τα ναρκωτικά, δεν υπάρχει πρόβλημα με τους μετανάστες, δεν υπάρχουν άνθρωποι αναλφάβητοι, δεν υπάρχουν άνθρωποι που ζουν κάτω από το όριο της φτώχιας. ΝΑΙ, ΚΑΛΑ. Κι όμως, εγώ τους έχω συναντήσει αυτούς τους ανθρώπους. Μέρα μεσημέρι, στον πεζόδρομο της αγοράς. Να ψάχνουν τα σκουπίδια. Να κοιμούνται στα στενά τη νύχτα, σε χαρτόκουτα. Να ζητιανεύουν. Έχω γνωρίσει ανθρώπους που είναι εδώ με τουριστική βίζα και δουλεύουν κανονικά. Χωρίς χαρτιά, χωρίς ασφάλιση, με το μισό μεροκάματο από τους Αυστραλούς. Έχω γνωρίσει φοιτητές που επιτρέπεται να δουλεύουν 20 ώρες τη βδομάδα και δουλεύουν 40. Παρανόμως. Αλλά αυτά δεν υπάρχουν στην Αυστραλία.

Πρώτο θέμα στην τοπική εφημερίδα ήταν ο σκύλος της πυροσβεστικής που έχει κάνει τόσες διασώσεις. Την άλλη βδομάδα τα δυο παιδάκια που πήγαν καλά στους κολυμβητικούς αγώνες. Τα πολιτικά ανύπαρκτα. Θα μου πεις είναι η εφημερίδα της γειτονιάς. Ε και; Δεν έχει πιο σοβαρά θέματα να συμβαίνουν στη γειτονιά; Τα ίδια και στις πιο μεγάλες εφημερίδες. Εξώφυλλο κάτι ιατρικό. Πέμπτη σελίδα πολιτικά. Ούτε καν θυμάμαι τι είχαν οι προηγούμενες. Τόσο αδιάφορες. 6η σελίδα μια αναφορά που ανακάλυψαν ότι είχε γίνει πριν από 20 χρόνια και έλεγε για επικίνδυνες ουσίες στο έδαφος σε μια περιοχή. Η αναφορά για 20 χρόνια ήταν ΧΑΜΕΝΗ και βρέθηκε τώρα. Που η περιοχή κατοικείται και έχουν χτιστεί σπίτια. Που ζουν παιδιά. Και αυτό δεν ήταν πρώτη είδηση. Η χρεωκοπία της Ελλάδας μαζί με τα διεθνή ήταν όλα μαζί μισή σελίδα κάπου λίγο μετά τη μέση.

Τα ίδια και στην τηλεόραση. Σπανίως θα δεις στενάχωρες ειδήσεις. Στην Αυστραλία δεν υπάρχουν εγκληματίες. Είναι όλοι καλοί άνθρωποι, χωρίς προβλήματα.

Τις προάλλες γνώρισα μια κοπέλα ετών 24άρων, που δεν ήξερε να διαβάζει. Έχει χάσει και τους δύο γονείς της πριν μερικά χρόνια, είχε να μιλήσει με τον αδερφό της δύο χρόνια και ζει σε ένα τροχόσπιτο. Αυτό που με σόκαρε περισσότερο είναι το ότι δεν ήξερε να διαβάζει. Εδώ έχουν αυτή τη μαλακία που μπορείς να κάνεις μαθήματα στο σπίτι, χωρίς να χρειάζεται να πας στο σχολείο. Ελέγχει όμως κανείς αν αυτό γίνεται τελικά; Από ότι φαίνεται μάλλον όχι.  Η κοπέλα μένει σε μια περιοχή 30χμ μακριά από την Αδελαΐδα. Και στη σημερινή εποχή είναι 24 ετών και δεν ξέρει να διαβάσει. Μου είπε ότι ο πατέρας της δεν ήξερε να γράψει ούτε το όνομά του. Αυτή δεν ήταν σε τόσο άσχημη κατάσταση, γιατί έγραφε, αλλά δεν μπορούσε να συλλαβίσει. Σε όποιον είπα αυτό το περιστατικό δε σοκαρίστηκε. Του φάνηκε φυσιολογικό. Άρα δεν είναι η μόνη. Και δεν κάνει κανείς, τίποτα γι' αυτό. Αφού το ξέρετε γαμώ το κερατό σας ότι υπάρχει αυτό το πρόβλημα, γιατί δεν κάνετε κάτι; Από την άλλη στα σχολεία που είναι σε πιο υποβαθμισμένες περιοχές δίνουν μεγαλύτερη χρηματοδότηση. Δίνουν διαδραστικούς πίνακες, ipad, βιβλιοθήκες, υπολογιστές. Είναι αυτή η λύση; Κι αυτοί που δεν είναι στο σχολείο; Τι γίνεται με αυτούς;

Υπάρχει και η άλλη πλευρά. Λίγα στενά πάνω από το σπίτι μου, υπάρχει ένα σπίτι που πιάνει το μισό τετράγωνο. ΈΝΑ σπίτι. Και εδώ τα τετράγωνα δεν είναι μικρά. Είχε μέσα παρκαρισμένα 4 αυτοκίνητα. Και δεν είναι το μόνο. Τα περισσότερα παιδιά που ξέρω είναι 20 χρονών και έχουν δικό τους αυτοκίνητο. Καινούριο. Κάποιος μου είπε ότι στην Αυστραλία τα προϊόντα της Apple κατέχουν μεγαλύτερο ποσοστό της αγορά από αυτά της Microsoft. Όχι, δεν είναι φτηνότερα από την Ελλάδα. Όχι σημαντικά φτηνότερα δηλαδή. Τα πάντα είναι ακριβά σε αυτή τη χώρα. Ακόμα και το ψωμί, έχει $5 το κιλό. Με την ισοτιμία, 3,8€. Πανάκριβο. Το φοιτητικό εισιτήριο του λεωφορείου κοστίζει $2.40, δηλαδή γύρω στο 1,8. Αλλά σπανίως πετυχαίνεις Αυστραλούς φοιτητές στο λεωφορείο.

Έτσι περνάνε τις μέρες τους εδώ. Συζητάνε δυο ώρες για το πώς να βγάλουν τη γάτα που θα πάρουν, αλλά δε θα ακούσεις κουβέντα για πολιτική. Οι πιο πολλοί ξέρουν απλώς ποιος είναι πρωθυπουργός. Μέχρι εκεί φτάνει η άποψή τους. Πολύ αμφιβάλλω αν ξέρουν ότι είχαν στείλει στρατεύματα στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν. Και όχι μόνο δεν το ξέρουν, δεν τους απασχολεί κιόλας. Είναι στο δικό τους, ευτυχισμένο και απομονωμένο κόσμο. Όλη η χώρα. Είναι αυτό που τους κρατάει ενωμένους. Σε μια χώρα τόσο πολυπολιτισμική και με τόσο μικρή και ασήμαντη ιστορία σε σχέση με τις περισσότερες Ευρωπαΐκές και Ασιατικές χώρες, το να πιστεύουν ότι όλα πάνε καλά και ότι δεν έχουν προβλήματα είναι αυτό που κρατάει τους πολίτες ενωμένους. Άρτος και θεάματα. Μεγάλα ονόματα για συναυλίες, τρέλα με τα αθλητικά, πάρκα, εκδρομές, εξοχές, ταξίδια. Ακούγεται ιδανικό. Δεν είναι. Είναι εξιδανικευμένο γιατί έτσι τους βολεύει.

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο.

Μικρά καθημερινά πράγματα που μου φτιάχνουν τη μέρα

Παρασκευή πρωί σήμερα και το πρώτο πράγμα που μου έφτιαξε τη μέρα ήταν ο ήλιος που αντίκρυσα έξω από το παράθυρο. Βέβαια είχε κάτω από 15 βαθμούς, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καθαρή και πραγματικά ήταν σαν ένα ζεστό χάδι στους ώμους, καθώς περπατούσα.  Κάθε πρωί περπατάω περίπου 15 λεπτά για να πάω στη στάση του λεωφορείου (το έγραψα σωστά με την πρώτη!). Στο διάστημα αυτό συνήθως σκέφτομαι τι θα κάνω όταν πάω εκεί, τι δεν έκανα την προηγούμενη μέρα, τι θα κάνω όταν φύγω από εκεί και πότε θα πάω για μπύρες. Σήμερα σκεφτόμουν αυτά τα πολύ μικρά καθημερινά πράγματα, που δεν τους δίνεις σημασία ποτέ και που δεν είναι τόσο σημαντικά για να σε απασχολήσουν σοβαρά, αλλά από την άλλη είναι σαν μικρές ενέσεις θετικής ενέργειας και καλής διάθεσης.

Αφορμή για αυτές τις σκέψεις ήταν μια τυχαία πρωινή συνάντηση στο φανάρι. Καθώς περίμενα να ανάψει πράσινο και να αρχίσει να σκούζει για να περάσω (εδώ έχουν όλα και ηχητικό σήμα, και αφής, εκτός από την εικόνα. Μιλάμε δηλαδή για πολυτροπικά φανάρια, χεχε) είδα κάποιον να με χαιρετάει μέσα από ένα αυτοκίνητο. Ήταν μια συμπαίκτριά μου από το ποδόσφαιρο, που πήγαινε στη δουλειά της. Υπό φυσιολογικές συνθήκες, αυτό δε θα μου έκανε καμία εντύπωση. Αλλά εδώ μου έφτιαξε τη μέρα. Felt like I'm local. Αν προσπαθήσω να αναλύσω το γιατί, μπορώ να πω ότι σε μια πόλη 1 εκατομμυρίου κατοίκων, από τους οποίους ξέρω περίπου 30-35 ανθρώπους, το να πετύχω κάποιον από αυτούς τυχαία στο δρόμο είναι μάλλον απίθανο. Οπότε το οτι συνέβη αυτή η πολύ μικρή πιθανότητα, με έκανε να νιώσω ότι "ανήκω εδώ". Και χαμογέλασα.

Και μετά θυμήθηκα ένα άλλο πρωί που είχα κατέβει στο κέντρο για δουλειές και μόλις κατέβηκα από το λεωφορείο πέτυχα κάποιον με μπλούζα του εξάστερου (Παναθηναϊκού για τους άσχετους). Και πάλι χαμογέλασα.

Κι ένα γλυκό μήνυμα στο κινητό για καλημέρα. Κι αυτό αρκεί. Αυτά τα μικρά καθημερινά πράγματα που μας κάνουν να χαμογελάμε, είναι τελικά αυτά που χτίζουν τις βάσεις για τα μεγάλα. Γιατί αν δεν ξεκινάς τη μέρα σου χαμογελώντας, δεν πρόκειται να σου χαμογελάσει ούτε αυτή. Χαμογελαστές καλημέρες λοιπόν!


Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο

Μπορούμε να εκτιμήσουμε ένα καλό τραγούδι των Beatles....

Πάει πολύς καιρός από την τελευταία φορά που έγραψα. Δεν είχα και πολλά να γράψω. Δεν πολυπήγαινα στο ίδρυμα, μπας και διαβάσω στο σπίτι που δεν είχα ίντερνετ. Φυσικά και δεν τα κατάφερα. Και μάλιστα ενιωσα και τελείως εκτός πλαισίου και δυσκολεύτηκα πολύ να ξαναμπώ. Βυθίστηκα σε μια κατάσταση που υποσυνείδητα ήθελα να αποφύγω ή να ξεχάσω καλύτερα, το πού βρίσκομαι και το τι κάνω. Ευτυχώς ξύπνησα νωρίς, χωρίς απώλειες και επέστρεψα πολύ δυναμικά. Υπάρχει η άπειρη υποστήριξη από το ίδρυμα εδώ πέρα αναφορικά με τις ψυχολογικές μεταπτώσεις των υποψηφίων διδακτόρων του. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά.

Ο καιρός είναι εντελώς φθινοπωρινός. Τα δέντρα ρίχνουν τα φύλλα τους, βρέχει συχνά και είναι ο καιρός του "δεν ξέρω τι σκατά να βάλω, γιατί το μεσημέρι σκάει ο τζίτζικας αλλά το βράδυ θέλω και δυο ζακέτες". Καιρός που θα έκανε περήφανες όλες τις Ελληνίδες νηπιαγωγούς που εξακολοθούν να διδάσκουν τις εποχές στα παιδιά, ακόμα κι αν το Σεπτέμβρη στην Ελλάδα τώρα πια έχει 35 βαθμούς.

Χθες λοιπόν, καθότι Κυριακή, είχαμε ακόμα έναν αγώνα ποδοσφαίρου. Το παιχνίδι εξελίχθηκε σε καταστροφή για την ομάδα μας, αλλά τουλάχιστον ξαναβρήκα την καλή μου διάθεση, που είχε ψιλοχαθεί μετά τα πέντε γκολ που είχα φάει στο προηγούμενο ματς. Για την ιστορία εκείνο το παιχνίδι έληξε 5-5, ενώ το χθεσινό σκορ θα το κρατήσω κρυφό.

Μετά το παιχνίδι πήγαμε στην κοντινότερη παμπ να γιορτάσουμε τη θριαμβευτική μας ήττα. Βρίσκομαι λοιπόν ανάμεσα σε 4 Αυστραλέζες, μια Ελληνοαυστραλέζα, μια Κορεάτισα και μια Καναδή. (Σαν ανέκδοτο είμαστε). Και τσακωνόμαστε για οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί κανείς. Η Καναδή λέει ότι το maple syrup εδώ είναι μάπα, εγώ τσακώνομαι με δυο Αυστραλέζες για το ότι οδηγούν ανάποδα και σε ποια χώρα κατασκευάστηκε η πρώτη μηχανή αυτοκινήτου, οι άλλες δύο Αυστραλέζες τσακώνονται για το αν αυτοί που οδηγούν αυτόματα αυτοκίνητα είναι πιο χαζοί από εκείνους που οδηγούν αυτοκίνητα με ταχύτητες, και γενικώς είμαστε σε μια κατάσταση που φωνάζουμε και γελάμε.

Και τότε συνέβη κάτι μαγικό. Μια στιγμή σιωπής και ξαφνικά αρχίσαμε όλες μαζί να τραγουδάμε ένα τραγούδι των Beatles που ακουγόταν από τα μεγάφωνα της παμπ. Και τότε η Shanae, που καθόταν δίπλα μου και τσακωνόταν με την Justine για τις ταχύτητες είπε σε ελεύθερη μετάφραση: "Είμαστε τόσο διαφορετικές και μπορεί να έχουμε τόσα πολλά που να μας χωρίζουν, αλλά όλες μπορούμε να εκτιμήσουμε ένα καλό τραγούδι των Beatles." Εκεί κατάλαβα ότι ακόμα κι αν είμαι στην άλλη άκρη της γης, δεν διαφέρω και πολύ από τους ανθρώπους εδώ. Και αγάπησα αυτά το κορίτσια ένα τσικ παραπάνω.

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο.

P.S.: Συγγνώμη που δεν έχω απαντήσει στα mail σας και τα μηνύματά σας τον τελευταίο καιρό, αλλά δεν είχα ίντερνετ και στο σπίτι και δεν ήταν τόσο εύκολο. Υπόσχομαι να απαντήσω σε όλα εντός των ημερών.

Ελλείψεις....

Υπάρχουν μέρες που περνάνε και που απλώς σφίγγω τα δόντια και πνίγω ένα κλάμα. Υπάρχουν άλλες που περνάνε λες και ήμουν πάντα εδώ. Υπάρχουν μέρες που πρέπει να παλέψω πολύ και άλλες που περνούν τόσο ανώδυνα... Αλλά μήπως και πού δεν είναι έτσι; Τα νέα της Ελλάδας τα μαθαίνω πια μόνο από το ίντερνετ, διαστρεβλωμένα και πιο ήπια, σαν κάτι πολύ μακρινό. Σας σκέφτομαι όλους όμως εκεί. Εσάς που πιθανότατα παλεύετε περισσότερο από μένα, που δεν έχετε δουλειά, χρήματα, ακόμα και σπίτι καλά καλά. Για όλους εσάς υπάρχει αυτό το ποστ.
Αλλά κυρίως για μένα. Για να μην ξεχνάω ποτέ ποιος είναι ο στόχος και το νόημα της ζωής μου. Να καταφέρω να ζήσω καλά με όσο το δυνατόν λιγότερα χρήματα γίνεται, και χωρίς να με νοιάζει. 29 χρόνια τώρα, καλά τα κατάφερα, νομίζω.

8.30 ώρα το βράδυ εδώ. Πρέπει να είμαι μόνη μου στο κτίριο. Έχει αρχίσει να κρυώνει ο καιρός. Σήμερα έπρεπε να πάμε σούπερ μάρκετ. Δεν πήγαμε. Είμαι εδώ από το πρωί και έχω διαβάσει ελάχιστα. Αλλά έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου ότι δε θα φύγω αν δεν τελειώσω το paper που διαβάζω και δε γράψω περιλήψεις για τα άλλα δύο που διάβασα τις προηγούμενες μέρες. Κι έτσι κάθομαι. Μέχρι να με πείσω.
Πρώτη φορά σήμερα κοίταξα εισιτήρια για Ελλάδα. 1,5 μήνα τώρα δεν το τολμούσα καν. Δεν ήθελα να σκέφτομαι ότι υπάρχει αυτή η πιθανότητα. Κάτι με έπιασε όμως απόψε. Ίσως επειδή είναι Παρασκευή και βρέχει και μου λείπετε λίγο παραπάνω από ότι συνήθως. Αρχίζει και γίνεται η απώλεια ρουτίνα. Αντέχεται αυτό; Δεν ξέρω, ελπίζω πως ναι. Ίσως φταίνε και τα γράμματα που ήρθαν χθες. Έμοιαζαν τόσο μακρινά! Ίσως φταίει και η προσμονή για τα γράμματα που βρίσκονται στο δρόμο...
 Κάποτε όταν έφευγα από ένα μέρος για ένα άλλο δεν ήθελα να κρατάω επαφή με τους ανθρώπους εκεί. Θες από άμυνα, θες επειδή ήταν το τηλέφωνο στη μέση, δεν έπαιρνα ποτέ κάποιον έτσι απλά για να δω τι κάνει. Τώρα όμως είναι αλλιώς.Είναι που για πρώτη φορά συνειδητοποιώ πόσο μόνιμη θα είναι αυτή η απώλεια.

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο

Σύνοψις...

Πέρασαν τόσες μέρες από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ ε; Πάνω από μια βδομάδα, σχεδόν δύο... Τακτοποιηθήκαμε με το σπίτι, βρήκαμε πώς να κινούμαστε στη γειτονιά, που είναι το σούπερ μάρκετ, τα λεωφορεία (ποτέ δε θα μάθω να το γράφω σωστά). Η διάθεση αυτές τις μέρες είχε πολλά σκαμπανεβάσματα (κυρίως λόγω των ακαδημαϊκών) αλλά για άλλη μια φορά τα ξεπέρασα όλα και νομίζω ότι πια βρίσκομαι στο φωτεινό δρόμο της γνώσης. Μα πόσο γαμάτη είμαι τελικά, ώρες ώρες με θαυμάζω ( κι άλλες με μουτζώνω αλλά δεν είναι του παρόντος).

Νέα πάρα πολλά, θα τα πω εν συντομία. την προηγούμενη Τρίτη την περάσαμε χωρίς ρεύμα (να είναι καλά ο γείτονας που μας εδωσε ένα κερί και χώρο στην κατάψυξή του για να βάλουμε τα 4 λίτρα παγωτό που πήραμε).

Το να βρω κουβά και σφουγγαρίστρα που να μου αρέσει αποδείχτηκε το πιο δύσκολο πράγμα σε αυτή την πόλη τελικά. Ακόμα δεν έχω πάρει. Να ήμουνα και καμιά νοικοκυρά της προκοπής, πήγαινε κι ερχόταν. Αλλά δεν είμαι. Κι έτσι ακόμα δεν έχουμε σφουγγαρίστρα, παρότι έχω πάει σε 4 σούπερ μάρκετ.

Την Κυριακή παίζω τον πρώτο μου επίσημο αγώνα. Είμαι πολύ σέξι με τη στολή, αν θεωρείς σέξι το Στράτο Αποστολάκη με τα χρώματα της εθνικής και σουτιέν νο5. Το πρώτο ημίχρονο θα παίξω τέρμα. Τρέμε Κασίγιας!

Ήρθε η κάρτα της Γιάννας από την Ισλανδία και το δέμα της αγαπημένης κυρίας Μαρίας (χεχεχε)! Γέμισε ο τόπος ραντεβουδάκια και τσίχλες!!Και είχε και τις άλλες τις μαλακές, με τη μαστίχα, που είχα ξεχάσει πόσο πολύ μου άρεσαν... Εκείνες ειδικά έχουν γεύση "γραφείου" μαζί με τις αναμνήσεις της τελευταίας χρονιάς. Μόνο εκεί τις έτρωγα... Το πόσο χάρηκα δεν μπορώ να σας το περιγράψω, ήρθε ο συγκάτοικος και σαν τους ηλίθιους μυρίζαμε το κουτί να πάρουμε τζούρα από την πατρίδα... Μετά έκανε ελληνικό καφέ (εμένα δε μου έκανε το γαϊδούρι) και μετά πήγαμε στο ΙΚΕΑ.

Από το οποίο πήρα κουβά, αλλά όχι σφουγγαρίστρα και την ξέχασα εκεί. Πόσα πράγματα να χωρέσει πάνω αυτό το πενηνταράκι που κυκλοφορούμε. Για του λόγου το αληθές:

Εδώ είναι μία συγκριτική φωτογραφία με το διπλανό μάνστερ τρακ. Όλα τα χωρέσαμε στο όχημα, αλλά ξεχάσαμε τον κουβά και τα τάπερ! Για ακόμα μια φορά, το μπλογκ αυτό επιβεβαιώνει το όνομά του. Χωρίς τάπερ!

Και για να αποδείξω ότι σε αυτό το σκουτεράκι μπορούμε να χωρέσουμε τα πάντα, δυο φωτό από το σούπερ μάρκετ, τη μέρα που μας έκοψαν το ρεύμα:

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο

Επήραμε το Σκάνια

Υπάρχουν πολλά είδη μυθιστορήματος. Ταξιδιωτικά μυθιστορήματα, ερωτικά, αστυνομικά και τόσα άλλα. Δεν ξέρω αν υπάρχουν μετακομιστικά μυθιστορήματα. Αν δεν υπάρχουν μόλις εφύηρα ένα νέο λογοτεχνικό είδος. Τα τελευταία 11 χρόνια έχω κάνει 7 μετακομίσεις. Έχω βάλει τη ζωή μου σε κούτες άπειρες φορές. Έχω κουβαλήσει έπιπλα, ψυγεία, παπλώματα, υπολογιστές, ανεμιστήρες, πίνακες, άδεια μπουκάλια και τόσα άλλα πράγματα. Φυσικά δεν έχω αυταπάτες ότι αυτή ήταν η τελευταία μου. Ήταν σίγουρα όμως μια από τις καλύτερες. Και τις πιο ξεκούραστες και χαλαρές μπορώ να πω.

Όλα ξεκίνησαν όταν την Παρασκευή με πήρε τηλέφωνο η μεσίτρια ότι ο σπιτονοικοκύρης δέχτηκε την αίτησή μου. Γιατί εδώ δεν αρκεί να πεις εσύ ότι σου κάνει το σπίτι. Πρέπει και ο σπιτονοικοκύρης να πει ότι του κάνεις εσύ. Έτσι λοιπόν, μαζί με την αίτηση επισύναψα, μια συστατική από μια φίλη, τα στοιχεία της κοπέλας που έμενα μέχρι τώρα, ένα γράμμα από το πανεπιστήμιο που να λέει ότι δεν είμαι άφραγκη, φωτοτυπία του διαβατηρίου, της ταυτότητας, του διπλώματος οδηγησης και τα ίδια στοιχεία και για το συγκάτοικο και μας δέχτηκαν!

Βουαλά:

Κι άρχισε ο άλλος γολγοθάς. Ωραία, πήραμε το σπίτι. Τι θα βάλουμε μέσα; Ευτυχώς η τσίπισα η συγκάτοικός μου θέλησε να μου πουλήσει το κρεβάτι. Κρεβάτι βρήκαμε λοιπόν. Η επίσης τσίπισα φίλη της, είχε ένα ψυγείο για πούλημα. Βρήκαμε και ψυγείο. Πλυντήριο πήρα ενός πεθαμένου. Το δίνανε κοψοχρονιά για να αδειάσει το σπίτι. Ήταν λίγο τέρμα θεού, αλλά δε βαριέσαι, πήγαμε και το πήραμε. Καναπέ πήραμε έναν σε άψογη κατάσταση, μόνο $80. Από ένα φίλο της τσίπισας πρώην συγκατοίκου μου. Όπως βλέπετε μέχρι στιγμής, κανείς δεν δύναται να χαρίσει κάτι, ακόμα κι αν το έχει στο γκαράζ και το τρώνε οι αράχνες (που δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητες εδώ, μην το ξεχνάμε).

Επειδή λοιπόν με πιάσανε οι ανοιχτοχεριές μου με όλους αυτούς τους τσίπηδες που έμπλεξα, αποφάσισα να πάρω τραπεζαρία. Νταξ, τραπεζαρία δεν το λες ακριβώς, ένα τραπέζι του ικέα είναι, από τις προσφορές. Δεν ήταν χτυπημένο, απλώς ήταν τελευταίο κομμάτι πριν σταματήσει η σειρά και το πήρα $100 φτηνότερο. Μια χαρά. Πήρα και 4 πανάκριβες καρέκλες των $7 η μία και έτοιμο και το ντάινινγκ τέημπλ! Ντουλάπα ευτυχώς είχε το σπίτι και δε χρειάστηκα. Οι κουζίνες για κάποιον πολύ βολικό αλλά ακατανόητο λόγο πάνε πάντα μαζί με το σπίτι κι έτσι δε χρειάστηκε να ξοδευτούμε. 

Όσο για τα υπόλοιπα, φρόντισαν οι ΚΑΘΟΛΟΥ τσίπηδες Έλληνες φίλοι μας. Η Μαρία μας έφερε ένα βραστήρα και μια φρυγανιέρα, η Σταματική έβαλε τη μανούλα της να μας βρει πιάτα και μαχαιροπήρουνα, η άλλη Μαρία μας έχει τάξει φουρνάκι μικροκυμάτων και η Λούλα χθες μας έφερε από τη νύφη της ένα ολόκληρο σερβίτσιο αχρησιμοποίητο! Μωρέ μεγαλύτερη πήρα από αυτά από ότι θα έπαιρνα αν τα αγόραζα καινούρια. Γιατί αυτά είχαν και αγάπη μαζί. (κλεμμένη ατάκα από Μπομπ Σφουγγαράκη). 

Πώς τα κουβαλήσαμε; Με τούτο εδώ το θερίο:

Εγώ, η Μαρία και η τσάντα της Σταματικής, απολαμβάνουμε ένα ολιγόλεπτο διάλειμμα, από τη λαλάκα και την κούραση της ημέρας. 

Το νοικιάσαμε λοιπόν $120 για ολόκληρη μέρα  τα φορτώσαμε όλα μέσα και ιδού το νέο μας σπίτι:

Το σαλόνι μας. Ο καναπές,με το γνωστό τραπεζάκι του ικέα, που το βρίσκεις πια σε κάθε σπίτι, και στο βάθος η τραπεζαρία μας. 

Η κουζίνα με τις απαραίτητες μπύρες της, γιατί δεν νοείται διαφορετικά σπίτι.

Το δωμάτιό μου. Ο καθρέφτης κρύβει από πίσω την ντουλάπα μου. Φυσικά και δεν μπήκα στον κόπο να στρώσω το κρεβάτι για να το φωτογραφίσω. 

Το μπάνιο μας. Για κάποιο λόγο που επίσης αδυνατώ να κατανοήσω, όλα τα σπιτια έχουν και μπανιέρα και ντουζιέρα. Προσωπικά τα βρίσκω εξίσου άβολα και τα δύο, γιατί κανένα δεν έχει τηλέφωνο για να πλυθείς σαν άνθρωπος χωρίς να βρέξεις το μαλλί και χωρίς να γεμίσεις μπανιέρα. Επίσης, το πλυντήριο έχει δικό του δωμάτιο, αλλά ξέχασα να το φωτογραφίσω.

Και θα κλείσω αυτό το ποστ κόλαφο, με τη φωτογραφία της θέας από το παράθυρό μας.

Υ.Γ.:  Την ιστορία του πώς ξεχάσαμε την τσάντα της Μαρίας μέσα στο φορτηγάκι, το αφήσαμε στη μάντρα και βάλαμε το κλειδί στο χρηματοκιβώτιο, που φυσικά δεν μπορούσαμε να ανοίξουμε για να το ξαναπάρουμε και περιμέναμε να έρθει ο καλός κύριος από τη Χερτζ, που ήρθε με τη μουστάκλα του, το φανελάκι και την παντόφλα από το σπίτι του, για να μας ανοίξει, θα σας την πω άλλη φορά.

Να έχετε μια υπέροχη μέρα, όπως η δική μου!

Σας φιλώ και σας αγαπώ, 

το ξενιτεμένο Βούτυρο!

Οχτώ Φεβρουαρίου 2012, ώρα εφτά και πενήντα το πρωί.

8 φεβρουαρίου 2012. Έτσι έγραφε το εισιτήριό μου. Η αλήθεια είναι πως δεν το κράτησα ποτέ στα χέρια μου. Ευτυχώς. Στις 5 το πρωί ήμουν στο αεροδρόμιο. Στις 7 έμεινα μόνη μου. Σύρθηκα με κλάματα έξω από την πύλη και περίμενα να ανοίξει. Πέρασε πάνω από μια ώρα έτσι. Τελείως κινηματογραφικά. Μπήκα στο αεροπλάνο και περίμενα. Ούτε καν θυμάμαι πια τι μας έφεραν για πρωινό. Φτάσαμε στην Κων/πολη πολύ γρήγορα. 4 ώρες αναμονή. Πάλι μόνη, αυτή τη φορά ανάμεσα σε ανθρώπους που δεν ήξεραν τη γλώσσα. Κάποια στιγμή άκουσα να παίζει από τα μεγάφωνα ένα ελληνικό τραγούδι. Δεν μπορώ να πω ότι συγκινήθηκα.
Αλλά ακόμα ένιωθα και ήμουν πολύ κοντά στην πατρίδα. Σε μέρος οικείο και κοντινό. Οι τέσσερις ώρες στο αεροδρόμιο πέρασαν γρήγορα. Kαι ξαναμπήκα στο αεροπλάνο. Ο κόσμος έξω από την πύλη πάρα πολύς. Το αεροπλάνο τεράστιο. Είχα θέση δίπλα στο παράθυρο. Δεν είδα όμως τίποτα σε όλη τη διαδρομή. Το ταξίδι κρατησε πολλές ώρες. Σε κάθε σκέψη υγραίνονταν τα μάτια μου. Αποφάσισα να μη σκέφτομαι για το υπόλοιπο ταξίδι. Και κάποια στιγμή, μετά από 12 ώρες και κάτι, φτάσαμε στη Σιγκαπούρη. Τριγύρισα στο αεροδρόμιο και μετά πήρα ένα ταξί για την πόλη. Πήγα στο σπίτι του Φίλιππου. Ήμασταν μαζί στο σχολείο. Τυχερή ήμουν που ήξερα κι έναν άνθρωπο εκεί. Κοιμήθηκα 3 ώρες και μετά πήγα βόλτα στην πόλη. Ήταν η πρώτη φορά που είδα ουρανοξύστες. Στάθηκα από κάτω τους και προσπάθησα με το βλέμμα μου να συναντήσω την κορυφή τους και να φανταστώ τη θέα από εκεί πάνω. Η διάθεσή μου είχε αλλάξει. Δε σκεφτόμουν τον προορισμό. Αφέθηκα να νιώσω το ταξίδι μέσα μου. Και όλα έμοιαζαν καλύτερα. Σαν τουρίστας. Δεν είχε και πολλούς. Οι άνθρωποι εκεί περπατούν υπόγεια. Ο ήλιος και η υγρασία στην επιφάνεια κάνει την ατμόσφαιρα αποπνικτική. Με δυσκολία περπατάς στο εδαφος.Έμεινα στη Σιγκαπούρη 16 ώρες.

Και ύστερα ξανάφυγα. Για τον τελικό προορισμό. One way ticket. Άλλες 7 ώρες. Εκεί δεν άντεξα. Το ταξίδι με κατέβαλλε και επιτέλους κοιμήθηκα. Βαθιά. Να μη νιώθω, να μη σκέφτομαι. Δε θα κρύψω ότι ήμουν φοβισμένη. Όσο πλησίαζαν οι μέρες του ταξιδιού περισσότερο. Μέχρι τελευταία στιγμή περίμενα πως θα γίνει κάτι μαγικό και δε θα φύγω. Και θα ξαναγίνουν όλα όπως πριν. Ο τρόμος κράτησε για μέρες. Ακόμα κι όταν έφτασα εδώ. Παρόλα αυτά δεν έκανα πίσω. Δεν μπορούσα να κάνω πίσω. Είμαι εδώ και θα είμαι για τα επόμενα τρία χρόνια τουλάχιστον. Θα βάλω το κεφάλι κάτω και θα δουλέψω όπως πρέπει. Θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ. Γι' αυτό ήρθα. Μετριότητες και μισές δουλειές μπορούσα να κάνω και στην Ελλάδα. Δεν ήρθα γι' αυτό εδώ. Κι ας είναι δύσκολα. Κι ας μην υπάρχει τίποτα εδώ που να με δένει έστω και στο ελάχιστο με το παρελθόν μου. Το κουβαλάω μέσα μου κι αυτό μου φτάνει. Προς το παρόν τουλάχιστον...That's it.

Σας φιλώ και σας αγαπώ,
το ξενιτεμένο Βούτυρο